Uyandı

1 saat kadar önce kendine geldi. Sanki hiç bir şey olmamış, bir gün boyunca bilinçsiz kalmamış gibi. Tatlı tatlı gülümsedi . Bu kez basınç dışardan alınmadı üstelik bu ne büyük bir sevinç böyle. Küçülme ölçülebilir boyutlara ulaşmış. Ona müjdeyi verdim. Bana gülümsedi demek ilaçlara biraz daha devam edeceğiz dedi. Ilaçları sevmiyor. Yan etkileri çok ağır. Ama geçenlerde istifra ettikten hemen sonra bak dedi bana görüyorsun ya yaşamanın da bir bedeli var. Var yoldaş ve belki sadece bu sebepten isyan ederim sen zaten o bedeli ödedin daha ne kadar ödeyeceksin. Yine de hiç bir şey bu gece neşemi bozamaz. O iyi ve daha iyi olacak. Bir de benden bilgisayarını istedi. Bu gece vermedim ama somurtuyor. Blogumdan haberi var ve bakmak istiyor. Eninde sonunda görecek hatta göreceksin. Lütfen burayı okursan kızma. Benim yerime koy kendini. Sen tek başına kaldırıyorsun ama ben sen değilim. Kimse duymasa da bilmese de birileri ile paylaşabilme ihtimaline bile muhtacım. Tek başıma gücüm yetmiyor. Umarım anlarsın. Hem ben mutluyum dostum.