Veda

Yatağının kenarında, birbirine karışmış el yazısı ile bir gazete kağıdının üzerine karalamıştın. Benim söyleyecek sözüm yok üzerine sen söylemişsin o kağıdın üzerinde

Veda

Bugün ölmeyi öğrendim

Tıpkı senin gibi

Uzanıp göğsümün sağrısına

Sessiz sedasız düşmeyi

Uğultular toplamayı tepelerden

El etek çekmeyi hiç üşenmeden

En sıcak göğüsten

En kuytu kucaklardan

Bu gün öpmeyi öğrendim

Tıpkı senin gibi

Hiç öyle sağına soluna bakmadan

Hani neresinden gelirse de oradan

Tutkuyla

Tuzlu kokusuyla toprağı

yahut titreyen sedasız dudaklarını

Bu gün ben gitmeyi öğrendim

Kırılmayı, düşmeyi

Mendil yapıp yüreğimi

Camdan usulca sallamayı

Ağlamayın gayrı

Türküler yakmayın ardımdan

Bırakın çiçekler dallarında kalsın

Ben bu gün çatlamayı öğrendim

Kök salmayı

tutunmayı

Uç verip toprağın bağrından

Usulca yükselmeyi

Yani ben

-şaşırmayın ama-

Kocaman,

Devasa

Ellerimle

Sarıp hayatı

Çınar olmayı öğrendim

Altında ustaların yattığı

Bu gün ben siz olmayı öğrendim

Siz ben olamasanız da

Yani bu gün

Yani ben

İnatla öğrendim bir kez daha

Sevmeyi hepinizi

                       

  ALBATROS