Bu sabah Albatros’la sert bir tartışma yaptık. Bloğunu silmiş. Nasıl zoruma gitti anlatamam. Çok inatçı. Ne desem tersini yapıyor. Sabah itibari ile bir de kemoterapiye artık son verdiğini açıklamaz mı? Ben başladım söylenmeye hiç sesini çıkarmadı. En sonunda gözlerini bana öyle bir dikip baktı ki ürperdim. Benim hiçbir yöntemim kalmadı. Şimdi uyuyor. Vücudu çok bitkin. On kilo kadar kaybı var. Ona fazla yüklenmek istemiyorum. Bu akşam şansımı bir kere daha deneyeceğim.
Umuyorum ki bu kez tedaviyi kabul ettirebilirim. Kemo’yu reddederse felaket olur. Çok inatçı, çok!
Bir de yatağının kenarına karaladığı birkaç kağıt vardı. alabilir miyim dedim elbette dedi. O kadar harika, tatlı bir şeydi ki. Eh be Albatros kalk artık, kalk ayağa…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder