Veda

Yatağının kenarında, birbirine karışmış el yazısı ile bir gazete kağıdının üzerine karalamıştın. Benim söyleyecek sözüm yok üzerine sen söylemişsin o kağıdın üzerinde

Veda

Bugün ölmeyi öğrendim

Tıpkı senin gibi

Uzanıp göğsümün sağrısına

Sessiz sedasız düşmeyi

Uğultular toplamayı tepelerden

El etek çekmeyi hiç üşenmeden

En sıcak göğüsten

En kuytu kucaklardan

Bu gün öpmeyi öğrendim

Tıpkı senin gibi

Hiç öyle sağına soluna bakmadan

Hani neresinden gelirse de oradan

Tutkuyla

Tuzlu kokusuyla toprağı

yahut titreyen sedasız dudaklarını

Bu gün ben gitmeyi öğrendim

Kırılmayı, düşmeyi

Mendil yapıp yüreğimi

Camdan usulca sallamayı

Ağlamayın gayrı

Türküler yakmayın ardımdan

Bırakın çiçekler dallarında kalsın

Ben bu gün çatlamayı öğrendim

Kök salmayı

tutunmayı

Uç verip toprağın bağrından

Usulca yükselmeyi

Yani ben

-şaşırmayın ama-

Kocaman,

Devasa

Ellerimle

Sarıp hayatı

Çınar olmayı öğrendim

Altında ustaların yattığı

Bu gün ben siz olmayı öğrendim

Siz ben olamasanız da

Yani bu gün

Yani ben

İnatla öğrendim bir kez daha

Sevmeyi hepinizi

                       

  ALBATROS

Uyandı

1 saat kadar önce kendine geldi. Sanki hiç bir şey olmamış, bir gün boyunca bilinçsiz kalmamış gibi. Tatlı tatlı gülümsedi . Bu kez basınç dışardan alınmadı üstelik bu ne büyük bir sevinç böyle. Küçülme ölçülebilir boyutlara ulaşmış. Ona müjdeyi verdim. Bana gülümsedi demek ilaçlara biraz daha devam edeceğiz dedi. Ilaçları sevmiyor. Yan etkileri çok ağır. Ama geçenlerde istifra ettikten hemen sonra bak dedi bana görüyorsun ya yaşamanın da bir bedeli var. Var yoldaş ve belki sadece bu sebepten isyan ederim sen zaten o bedeli ödedin daha ne kadar ödeyeceksin. Yine de hiç bir şey bu gece neşemi bozamaz. O iyi ve daha iyi olacak. Bir de benden bilgisayarını istedi. Bu gece vermedim ama somurtuyor. Blogumdan haberi var ve bakmak istiyor. Eninde sonunda görecek hatta göreceksin. Lütfen burayı okursan kızma. Benim yerime koy kendini. Sen tek başına kaldırıyorsun ama ben sen değilim. Kimse duymasa da bilmese de birileri ile paylaşabilme ihtimaline bile muhtacım. Tek başıma gücüm yetmiyor. Umarım anlarsın. Hem ben mutluyum dostum.

Uyandı

Albatros düştü

            Albatros düştü. Söyleyecek sözüm yok şu anda. Bağırmak istiyorum olmuyor. Ağlamak istiyorum. Gözümden akan yaş ama yeterli gelmiyor. Bir anda oldu. Her şey iyi gibiydi. Hatta bir küçülme olduğu söylenmişti. Biraz yazı yazdı. Hatice karakterini öldürmüştü. Neden hemen öldürdün dedim. Vaktim kalmadı Sevgi dedi. Çabuk bitirmeliyim. Bu sözüne çok kızdım. Daha vakit var dedim. Her şey düzelecek dedim. Gülümsedi. Rahat ol. Ben direnmeye alışığım, hemen teslim olmam dedi. Doğruydu da. O Albatros ki …….  Cehenneminden adını bile söylemeden çıkmış birkaç insandan biridir. O Albatros ki en sevdiği bir gece vakti ensesinden vurulduktan sonra bile yaşama tutunmuştur. Elbette yenecekti.  Ama bir süre bir sessizlik oldu. gözleri başka bir yere bakar gibiydi. Bana döndü. Kaşlarını kaldırdı. Mırıldandı. Anlayamadım. Sonra kafası düştü. Müdahale ettiler hemen. Basınç artmış, şuurunu kaybetmiş dediler. Daha önce de olmuştu. üç gün sonra yine düzelmişti. Bunu hatırlattılar. Ama korkuyorum. Çok korkuyorum. Biliyorum o şimdi dövüşüyor. Her hücresi ile bu hastalığa karşı. Eğer onun elinde olursa o kazanacak. Aklıma kötü şyler getirmek istemiyorum. Ya onun elinde değilse. Diren Albatros. Ne olur diren. Yine kalkacaksın biliyorum. İzmir’e gidecek, anılarına döneceksin en güzel halinle. Korkuyorum ama güveniyorum. Atlatacaksın. Kalkacaksın. Ne olur yoldaşım. Kalk ayağa.

Hazırlık

Albatros ve ben gidiyoruz. Albatros kusmalarına devam etse de bilinci açık iki gündür. Artık onun için daha iyi olacağını inandığım bir şehre gidiyoruz. İstanbul için hazırlık yapıyoruz. Gece uyandım saat muhtemelen dört gibi baktım zorla kalkmış bir şeylerini toparlıyor. Canım benim ya! Aklınca yük olmaktan kaçınıyor. O hayatımda gördüğüm en ince, en mütavazı dostum benim. Gittim yanında durdum. Kızacağını bildiğimden ses çıkarmadım. Kafasını kaldırıp bana baktı. Üzüldüğümü görünce gülümsedi. İyiyim ben dedi ve yatağına döndü. Çamaşırlarını ayıklıyormuş.
Albatros iyileşecek bunu hissediyorum. Hele bir İstanbul'a gidelim. Eğer bu dünyada biri bu tümörden kurtulabilecekse o da o dur.
Bir kaç güne çıkıyoruz. Neredeyse unutuyordum ya. Sabah homurdandı biraz. Sen gelmiyorsun, İzmir'e dön gibi şeyler söyledi bana. Ne kadar inatçı. ben de öyleyim ama. Sen iyileşene kadar Albatros ben hiç bir yere gitmiyorum. Eğer işime dönmemi, hayatıma tekrar başlamamı istiyorsan iyileşeceksin. Naber.

Uyandı...

Sabah uyandım. Her zamanki gibi Albatros'un yatağına döndüm ve evet mucize, Albatros yatağında doğrulmuş bana gülümsüyordu. Tanrım bu anlatılamayacak bir andı. Hızla kalktım boğazımdan küçük bir çığlık çıkmış. Bana eli ile sus işareti yaptı. Çok sevimliydi. Haber vermek için kalktım ama beni engelledi. O anın tadını çıkarmak istiyordu. Ses çıkarmadım. Ondan sonrası onu benden aldılar. Fakat döndüğünde bıkkındı. Bana yine gülümsedi. Kağıt kalem istedi ve bir şeyler yazmaya başladı. Sonra bana uzattı. Bir öykü anlatıyordu. Tam anlayamadım ama  ne fark eder ki Albatros artık uyandı.
Evet üç gün boyunca kalp atışlarım yavaşlasa da şimdi hızlı atıyor. Tekrar uyuma Albatros. Kalk ayağa lütfen!

Korkuyorum

            Dün geceden beri uyumadım. Şu an ne yapacağımı bilmez haldeyim. Tüm vücudum titriyor. Kontrol edemiyorum. Ben şimdi ne yapayım. Canım Albatros, gece boyu istifra etti, sayıkladı. Bir iki lokma yemek vermek istedim daha ilk lokmayı yutar yutmaz çıkardı. Zorla da olsa tedaviye tekrar başlaması için ikna ettim onu.  ilaçlar onu eritiyor. Bunun farkında. Tedaviyi de bu yüzden bırakmıştı sanıyorum. Güçlü olmak istiyor. Gece sayıklarken ayakta ölmek istiyorum dediğini duydum. Ağrıları her geçen an artıyordu. Hissettirmemek için nasıl çabaladığına şahit oluyordum.

            O güzel köpeği Marseilles de kötü bir şeyler olduğunu anladığından olacak gece boyu durmadan havladı. Gece saat üç gibi Albatros ayağa kalktı. Zorla yürüyordu. Dışarı çıkmak istediğini söyledi olmaz dedim rica etti çok üzüldüm ama yine de kabul etmedim. Pek gücü yoktu.  Sonunda pencereye uzanmak istedi. Onun yerine ben uzandım. Geceyi koklamak istiyorum dedi. Derince bir nefes aldı. O kadar güzel gülümsedi ki bir an tamamı ile iyileşti o tümör yok olup gitti sandım. O gülümsemeyi tarif edecek kelimem yok. bana göz kırptı. Gece ne kadar güzel değil mi diye sorduktan sonra yığıldı kaldı. Hemen kaldırdık. Yoğun bakımda. Eğer diğer şeyler işe yaramazsa ameliyat edeceklermiş. Albatros ameliyat istemiyordu. Çok korkuyorum. Kime ne diyeceğimi, kiminle paylaşacağımı da bilmiyorum. Ona bir şey olursa kötü düşünmemeliyim biliyorum.

            Ne olur dostum, ne olur yoldaşım kalk ayağa dayan.

Gülümsemesi gözümden hiç gitmiyor.