Korkuyorum

            Dün geceden beri uyumadım. Şu an ne yapacağımı bilmez haldeyim. Tüm vücudum titriyor. Kontrol edemiyorum. Ben şimdi ne yapayım. Canım Albatros, gece boyu istifra etti, sayıkladı. Bir iki lokma yemek vermek istedim daha ilk lokmayı yutar yutmaz çıkardı. Zorla da olsa tedaviye tekrar başlaması için ikna ettim onu.  ilaçlar onu eritiyor. Bunun farkında. Tedaviyi de bu yüzden bırakmıştı sanıyorum. Güçlü olmak istiyor. Gece sayıklarken ayakta ölmek istiyorum dediğini duydum. Ağrıları her geçen an artıyordu. Hissettirmemek için nasıl çabaladığına şahit oluyordum.

            O güzel köpeği Marseilles de kötü bir şeyler olduğunu anladığından olacak gece boyu durmadan havladı. Gece saat üç gibi Albatros ayağa kalktı. Zorla yürüyordu. Dışarı çıkmak istediğini söyledi olmaz dedim rica etti çok üzüldüm ama yine de kabul etmedim. Pek gücü yoktu.  Sonunda pencereye uzanmak istedi. Onun yerine ben uzandım. Geceyi koklamak istiyorum dedi. Derince bir nefes aldı. O kadar güzel gülümsedi ki bir an tamamı ile iyileşti o tümör yok olup gitti sandım. O gülümsemeyi tarif edecek kelimem yok. bana göz kırptı. Gece ne kadar güzel değil mi diye sorduktan sonra yığıldı kaldı. Hemen kaldırdık. Yoğun bakımda. Eğer diğer şeyler işe yaramazsa ameliyat edeceklermiş. Albatros ameliyat istemiyordu. Çok korkuyorum. Kime ne diyeceğimi, kiminle paylaşacağımı da bilmiyorum. Ona bir şey olursa kötü düşünmemeliyim biliyorum.

            Ne olur dostum, ne olur yoldaşım kalk ayağa dayan.

Gülümsemesi gözümden hiç gitmiyor.